Ardennen

Landschap

De Ardennen is een streek die opduikt als een breed, hoog schistplateau ingesneden door vele dalen met hellingen die vaak diep uitgeschuurde hellingen. De landbouwplateaus, met een zachte glooiing, en de uitgestrekte bossen, met een meer ingesneden reliëf, kenmerken het centrale gedeelte van de Ardennen.

paysage ardenne

De landschappen van de centrale Ardennen behoren tot het open-field model met overwegend weilanden. Deze landelijke ruimtelijke ordening vertaalt zich in een circulaire ligging van de gronden rond de dorpskern. Een eerste gordel bestaat uit niet-omheinde weilanden die op het plateau, de licht aflopende hellingen of beneden in de dalen liggen. De povere tot matige kwaliteit van de gronden en de ongure weersomstandigheden van het Ardense hoogplateau bevorderden de ontwikkeling van grasland als belangrijkste landbouwactiviteit. De akkers beslaan een deel van het plateau en de licht glooiende helling. De bossen, die hoofdzakelijk meer en meer uit naaldbomen bestaan, zijn verdeeld in verspreid liggende percelen of in dichte bossen op de gronden van minderwaardige kwaliteit.

paysage ardenne

Dit doorplanten van de percelen met naaldbomen heeft te maken met het in onbruik raken van de landbouwgrondenn een fenomeen dat begon op het einde van de 19e eeuw. Ten slotte wijzen we op de bijzondere ontwikkeling van de Ardense plateaus van het noordoosten die, bij contact met het Land van Herve, een ontwikkeling kende van coulisselandschappen bepaald door gedeeltelijk omheinde weilanden. De relatief homogene habitat kenmerkt zich door de groepering van huizen in dorpen en gehuchten. In het westen zijn de dorpen eerder geconcentreerd, terwijl dorpen en gehuchten in het oosten minder dicht opeen staan. De traditionele dorspkern bestaat gewoonlijk uit verspreid staande huizen, die wanordelijk zijn door elkaar staan, van elkaar gescheiden door tuintjes en weilanden.

Bron: FRW - CPDT

Traditionele habitat

De traditionele Ardense bouwstijl werd ontwikkeld om te beantwoorden aan de gure, koude en vochtige weersomstandigheden van de streek. De materialen gebruikt aan de buitenkant, bestaande uit laag, dik metselwerk van steen en een dak met een lichte helling, beschermen de woning tegen de kou en verminderen tegelijk de impact van de wind. De algemene vorm van het gebouw, een vierkante plattegrond die uit één enkele blok bestaat, beperkt het warmteverlies. De oriëntatie van het gebouw speelt eveneens een rol.

maison ardenne

De topgevel van de woning, verlicht door vele ramen, is naar het zuiden gericht om zoveel mogelijk zonlicht binnen te laten, terwijl de toegang tot de verschillende delen van het huis zich in de oostelijke muur bevindt. Aan de noordkant en de westkant worden blinde muren opgetrokken, om bescherming te bieden tegen de koude noordenwind en de regens uit het westen. Ook de indeling binnen in het huis draagt bij tot de algemene bescherming van de woning. Aansluitend tegen het woongedeelte zorgt de stal voor een doeltreffende thermische buffer dankzij de warmte die door het vee wordt afgegeven. Ten slotte zorgen de hooivoorraden, opgestapeld onder het dak, voor een natuurlijke isolatielaag.

Het dominerende model is de enkelvoudige boerderij met driedelige indeling. Dit is een gebouw uit één blok ingedeeld in drie rechte stroken: de woning de stal, waarboven de hooizolder zich bevindt, en de schuur. Deze enorme, traditionele woningen hebben gewoonlijk een tot twee verdiepingen onder een licht aflopend dak in leisteen. Een dakbedekking bestaande uit "chèrbins", dikke stukken leisteen in de vorm van asymmetrische schubben in een bed van klei, tooit de daken van de oudste gebouwen. De schist en de schistzandsteen, met grijze tinten, is het materiaal van het meeste metselwerk. In vroeger tijden waren ze bedekt met een pleisterlaag of witgekalkt.

maison ardenne

Bron: FRW - CPDT

 

Praktisch